(ตอนที่ 12)
จำกระหม่อมได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ
ข้าไม่รู้จักท่าน
โปรดหลีกทางด้วย
กระหม่อมให้ผ่านไปไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ
พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่ ถวายคำนับพระองค์สิ
พระองค์ต้องเสด็จกลับพระราชวังพ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาท
องค์รัชทายาทหรือ
พระองค์สิ้นแล้วนี่
ข้าเห็นประกาศ ว่ามีการจัดพระราชพิธีศพให้พระองค์
องค์รัชทายาท ยังทรงมีชีวิตอยู่พ่ะย่ะค่ะ
และพระองค์ก็ทรงอยู่เบื้องหน้ากระหม่อม
ข้ามิใช่คนที่ท่านตามหาหรอก
ท่านจำคนผิดแล้ว
กระหม่อมจำคนมิผิดหรอกพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมรู้จักพระองค์
มานานมากแล้ว
เพราะกระหม่อม เป็นพระสัสสุระของพระองค์
โปรดเสด็จกลับพระราชวังเถิดพ่ะย่ะค่ะ
พระชายาทรงกำลังรอพระองค์อยู่
พระนางทรงพระครรภ์...
ทายาทของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ
คืนนี้ให้หม่อมฉัน อยู่ในอ้อมแขนพระองค์เถิด
ท่านเจ้าเมือง
ท่านไปไหมมา เหตุใดมิอยู่เตรียมงานฉลองขอรับ
ข้ามีเรื่องขอร้อง เป็นเรื่องเร่งด่วน
คนพวกนั้นเป็นใครกัน
ตอนนี้มันมิสำคัญหรอก
ข้ายังมิอยากตาย รีบไปกันเถิด
- เราต้องรีบหนีแล้ว - ว่าอย่างไรนะ
เริ่มพิธีแต่งตั้งได้
อ่านคำประกาศองค์รัชทายาท ให้องค์ชายซอวอน
พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
องค์ชายซอวอนพ่ะย่ะค่ะ โปรดทรงคุกเข่าด้วย
"ข้าขอกล่าวว่า..."
"การปกครองแผ่นดินนี้ เป็นหน้าที่ขององค์ชาย"
"ผู้ยิ่งใหญ่..."
เป็นไปไม่ได้
อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ท่านหายไปไหนมาขอรับ
ฝ่าบาท กระหม่อมมีเหตุจำเป็น ให้ต้องห่างหายพระราชวัง
เนื่องจากบาดเจ็บ จากการถูกลอบโจมตีพ่ะย่ะค่ะ
ท่านมิเห็นหรือ ว่าเรากำลังทำเรื่องใดอยู่
ฝ่าบาท
ทรงต้องระงับการแต่งตั้ง องค์ชายซอวอนนะพ่ะย่ะค่ะ
ข้าตัดสินใจเรื่องนี้ไปแล้ว!
ท่านกล้าดีอย่างไรถึงมาขัดขวาง
และท้าทายคำสั่งของข้า!
กระหม่อมจำเป็นต้องทำพ่ะย่ะค่ะ
องค์ชายซอวอน มิอาจขึ้นเป็นองค์รัชทายาทได้พ่ะย่ะค่ะ
เพราะองค์รัชทายาทพระองค์จริง
ยังทรงมีชีวิตอยู่พ่ะย่ะค่ะ
ว่าอย่างไรนะ
องค์รัชทายาทหรือ
ข้าจะแต่งงานกับเจ้า
ท่านพี่ เกิดเรื่องใดขึ้นกัน
ข้าขอโทษ
ข้าไม่มีทางเลือกเพราะมีเหตุด่วนน่ะ
ที่นี่ที่ไหนเจ้าคะ
ใกล้ ๆ ท่าเรือมกกเยน่ะ
ท่าเรือมกกเยหรือ
ข้ากำลังหาเรือเพื่อเดินทาง
เช่นนั้น ขอข้าแวะที่บ้านก่อนนะ
ข้าไปคนเดียวมิได้หรอก
ข้าต้องพาท่านพ่อกับวอนดึกไปด้วย
พวกเขาคงตกใจกันแล้ว
คงกำลังเป็นห่วงแน่ ๆ
คนใกล้ชิดหายตัวไป โดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้
อีซอ
ท่านพี่คงไม่รู้จักวอนดึกสินะเจ้าคะ
เขาเป็นสามีที่ข้าออกเรือนด้วย
ตอนที่ท่านพี่ไม่อยู่เจ้าค่ะ
เขาบอกว่าจะมากับข้าด้วย
ข้าขอให้เขามาด้วยกันเจ้าค่ะ
เขาเป็นคนดีนะเจ้าคะ
เมื่อท่านพี่พบเขา ท่านจะต้องชอบเขาแน่นอน
เราพาเขาไปด้วยมิได้หรอก
ข้ารู้ว่าท่านพี่กังวลเรื่องใด แต่มิเป็นไรหรอกเจ้าค่ะ
ไม่ว่าอดีตเราจะเป็นเช่นไร วอนดึกมิสนใจเจ้าค่ะ
ฟังข้านะ
เจ้าต้องลืมเขาเสีย
- เหตุใดกัน - เพราะเขา...
คือองค์รัชทายาท
พระองค์เป็นพระชามาดาของคิมชาออน (พระชามาดา - ลูกเขย)
ชายผู้แทงดาบใส่หัวใจท่านพ่อ
ไม่มีทาง
ข้ามิเชื่อท่านหรอก
ปล่อยนะ ข้าจะไปถามเขาด้วยตนเอง
ข้าจะไปถามวอนดึกเอง
ข้าจะไม่เชื่อจนกว่าจะได้ยินจากปากเขา
เจ้าพบพระองค์มิได้หรอก
พระองค์คงเสด็จกลับพระราชวังแล้ว
และอาจจะเสด็จไปพบพระชายาด้วย
จงลืมให้หมดเถิด
ลืมการแต่งงานของเจ้า
ลืมความรู้สึกที่มีต่อพระองค์
เจ้าต้องลืมให้หมดสิ้น
ฝ่าบาท
กระหม่อมได้นำตัวองค์รัชทายาท กลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ
เรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน
องค์รัชทายาทยังมีชีวิตอยู่
เราจะเชื่อได้อย่างไรว่าชายผู้นั้น คือองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ
เขาพูดถูกพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
อาจเป็นชายคนอื่นที่หน้าเหมือน องค์รัชทายาทก็เป็นได้พ่ะย่ะค่ะ
เจ้าคือองค์รัชทายาทใช่หรือไม่
เจ้าคืออียูลจริง ๆ ใช่หรือไม่
ขอพระราชทานอภัยที่ทำให้ทรงเป็นห่วง ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาพ่ะย่ะค่ะ
เสด็จพ่อ
ฝ่าบาท เช่นนั้นแล้วเราจะทำเช่นไร...
กับพิธีแต่งตั้งนี้พ่ะย่ะค่ะ
ระงับไว้เสีย
องค์รัชทายาทยังมีชีวิตอยู่
พิธีแต่งตั้งสิ้นสุดแล้วหรือ
พิธี... ถูกระงับพ่ะย่ะค่ะ
เจ้าหมายความว่าอย่างไร
เหตุใดพิธีจึงถูกระงับ
องค์รัชทายาทเสด็จกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ
มิมีเหตุผลเอาเสียเลย
จะเป็นองค์รัชทายาทไปได้อย่างไร
ว่ากันว่าอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย เป็นคนพาพระองค์กลับมาเพคะ
ข้าจะไปดูให้เห็นกับตาตนเอง
หากเรายังมิเคยแม้แต่จับมือกัน
แต่เจ้ากลับตั้งครรภ์ขึ้นมาล่ะ
เจ้ากับครอบครัวจะถูกประหาร
องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ
พระชายาคงทรงตกพระทัยที่เห็นพระองค์
เสด็จกลับมาอย่างปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาท
เสด็จกลับพระตำหนัก
แล้วเปลี่ยนเป็น ฉลองพระองค์ราชวงศ์เถิดพ่ะย่ะค่ะ
ฝ่าบาทและเหล่าขุนนาง
คงกำลังรอพระองค์อยู่ ที่ท้องพระโรงพ่ะย่ะค่ะ
นำทางพระองค์สิ
- ขอรับ - ขอรับ
นี่มันเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ
อย่าทรงกังวลเลยพ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาททรงสูญเสีย ความทรงจำไปจนหมด
จะให้ข้าเชื่อได้อย่างไรเจ้าคะ
พระองค์ทรงจำกระหม่อม มิได้เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ
แน่ใจหรือเจ้าคะ
พระองค์อาจทรงวางแผนก็ได้นะเจ้าคะ
พระองค์ทรงคิดว่าเพราะเหตุใด องค์รัชทายาทถึงไม่เสด็จกลับมาเล่า
นั่นเป็นเพราะองค์รัชทายาททรงจำมิได้...
ว่าตนเป็นใครพ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาทคงทรงลืมทุกอย่าง เกี่ยวกับพระองค์เช่นกัน
พระองค์คงทรงคิดว่า ในพระครรภ์นี้คือทายาทของพระองค์
ดังนั้น นี่เป็นโอกาสของเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ทรงเริ่มต้นใหม่เถิด
มัดพระทัยของพระองค์ให้ได้
แล้วหากความทรงจำของพระองค์ กลับคืนมาล่ะเจ้าคะ
เราต้องเตรียมแผนตั้งรับ
กระหม่อมจะจัดวางให้คนของกระหม่อม...
เป็นหมอ ขันที และนางในของพระองค์
ในพระราชวังนี้
มิเหลือคนที่เคยรับใช้ องค์รัชทายาทแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ในยามนี้
พระองค์ทรงมีเพียงกระหม่อม ให้เชื่อพระทัย
ผู้สั่งการลอบโจมตีพระองค์...
คือพระมเหสีพ่ะย่ะค่ะ
เพื่อทำให้โอรสของพระนาง ขึ้นเป็นองค์รัชทายาท
พระนางจึงทรงวางแผน ลอบสังหารพระองค์พ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมพยายามเปิดเผยความจริง ด้วยการยื้อการสอบสวนไว้
แต่ฝ่าบาทรับสั่งให้หยุดพ่ะย่ะค่ะ
เราต้องหยุดพิธีแต่งตั้งเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ
หากพระมเหสีทรงมีอำนาจมากขึ้น
ด้วยการให้องค์ชายซอวอน เป็นองค์รัชทายาท
พระชายากับทายาทในพระครรภ์ คงมิอาจมีพระชนม์ชีพอยู่ต่อได้
กระหม่อมพอใจที่องค์รัชทายาทเป็นเช่นนี้
กระหม่อมมิได้ต้องการ องค์รัชทายาทที่หลักแหลมเกินไป
แต่แรกอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมเพียงต้องการ ให้พระองค์เป็นเหมือนหุ่นฟาง
และนั่งครองบัลลังก์พ่ะย่ะค่ะ
แล้วจะเป็นเช่นนั้นนานแค่ไหนเจ้าคะ
พระองค์แค่ทรงต้องทน
จนกว่าบุตรของพระองค์ จะขึ้นเป็นองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมต้องการองค์รัชทายาท
จนถึงแค่ตอนนั้นพ่ะย่ะค่ะ
เราต้องเก็บเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับพระองค์ ที่ซงจูไว้เป็นความลับพ่ะย่ะค่ะ
หากข่าวแพร่ออกไป
หญิงผู้นั้นกับพ่อของนาง
ที่พระองค์เคยทรงใกล้ชิดด้วย จะไม่ปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ
เราต้องปิดเรื่องที่ว่าพระองค์...
ทรงสูญเสียความทรงจำด้วย
มิฉะนั้น
พวกเขาอาจจู่โจมพระองค์ ในทุก ๆ หนทาง
พระราชวังก็เหมือนสนามสู้หมาพ่ะย่ะค่ะ
พวกเขาจะกัดคอผู้อ่อนแอจนจมเขี้ยว
ดังนั้น...
โปรดทรงลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ในช่วงร้อยวันด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ
เพื่อพระชายาและทายาทของพระองค์
ที่กำลังจะถือกำเนิดพ่ะย่ะค่ะ
เดี๋ยวสิ ช้าก่อนนะ
อะไรกันนี่
เกิดอะไรขึ้น พวกเขายังมิกลับบ้านหรือ
พวกเขาไปไหนกัน เหตุใดพวกเราจึงมิรู้
แล้วห่อของข้างใน ที่ดูเหมือนสัมภาระนั่นคืออะไร
ฮงชิมได้บอกอะไรเจ้าหรือไม่
พวกเจ้าเป็นเพื่อนรักกันนี่นา
มีบางอย่างผิดแปลกไป
หากพวกเขาตั้งใจจะไป ก็ต้องเอาสัมภาระไปด้วยสิ
ไปหรือ เจ้าพูดเรื่องใดกัน
ไม่ได้การแล้ว ข้าต้องไปบอกท่านเจ้าเมือง
เดี๋ยว กึนนยอ สวัสดีขอรับ นายท่าน
สวัสดีเจ้าค่ะ
ท่านมีเรื่องอันใด จึงต้องมาถึงที่นี่ขอรับ
อย่าได้ตามหาคนที่เคยอยู่ที่นี่
นาวอนดึกเป็นผู้ร้ายหลบหนี
ที่เคยก่อกบฏสมัยที่อยู่ในกองทัพ
วอนดึกมิใช่คนเช่นนั้นสักหน่อยขอรับ
สามหาว เจ้าอยากถูกสอบสวน และทรมานหรือ
ข้าหรือ ทำไมกัน
ใครก็ตามที่อยู่ในหมู่บ้านนี้
อย่าได้แม้แต่จะเอ่ยชื่อนาวอนดึก
และยอนฮงชิมอีกเป็นอันขาด
เข้าใจไหม
ขอรับ ข้าเข้าใจแล้ว และจะจำไว้ขอรับนายท่าน
กบฏหรือ
ดูจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ
ข้าก็คิดอยู่ว่ามีบางอย่างแปลก ๆ เกี่ยวกับวอนดึก
แปลว่าเขาถูกพาตัวไปฮันยังใช่หรือไม่
ฮงชิมเล่า นางถูกพาไปกับเขาไหม
แล้วท่านมิคิดเช่นนั้นหรือ
ไม่ได้การแล้ว ข้าต้องไปหานาง
ไปมิได้นะเจ้าคะ ท่านก็ได้ยินนายท่านพัคพูดแล้ว
ท่านเจ้าเมืองก็บอกให้ท่าน ซ่อนตัวอยู่ที่นี่
หากท่านถูกจับตัว ระหว่างออกไปตามหาเล่า
คนเป็นกบฏต้องถูกตัดหัวนะ
ลูกสาวกับลูกเขยของข้าอาจตายก็ได้
แล้วข้าจะอยู่ไปทำไมกัน
ไม่ได้นะ ท่านพ่อฮงชิม ไปไม่ได้นะ
ขอเราอยู่ตามลำพังสักเดี๋ยวได้หรือไม่
เจ้าค่ะ ใต้เท้า
ฮงชิม...
คุณพระ
โปรดช่วยวอนดึกและฮงชิมด้วยเถิดขอรับ
ข้าไม่มีความรู้ และไม่มีอำนาจเลยสักอย่าง
แต่ท่านมิเหมือนคนแบบข้า
โปรดหาทางช่วยพวกเขา กลับมาด้วยเถิดขอรับ
มิต้องห่วงลูกสาวท่านหรอก นางมิได้ถูกพาไปฮันยัง
ยามนี้ นางอยู่กับพี่ชายแล้ว
เช่นนั้น แล้ววอนดึกเล่าขอรับ
วอนดึกถูกจับไปแค่คนเดียวหรือ
ได้โปรดเถิด ใต้เท้า
วอนดึกที่น่าสงสาร
เขามิใช่คนที่จะก่อกบฏได้หรอกขอรับ
หรือหากเขาทำไปจริง ๆ
เช่นนั้นก็ต้องมีเหตุผลดี ๆ แน่นอน
ใต้เท้า ท่านกับข้ารู้ว่าเขาไม่มีมารยาท
แต่เขาเป็นคนซื่อตรงและเที่ยงธรรม ไม่ต่างจากคนชั้นสูงเลยนะขอรับ
หากเขาก่อกบฏ เขาก็ต้องตายหรือขอรับ
วอนดึกที่น่าสงสาร
วอนดึกที่น่าสงสารของข้า
เขาจะอยู่ต่อไปขอรับ เพราะเขาคือ...
องค์รัชทายาท
ท่าน... ท่านพูดเรื่องใดกัน
ท่านพูดอะไร วอนดึกของข้า...
คือองค์รัชทายาทอย่างนั้นหรือ
คนจากพระราชวังแอบพาตัวพระองค์ไป
มิควรมีใครรู้เรื่องนี้
แต่เพราะท่านดูเหมือนจะไปที่ฮันยัง
ข้าจึงต้องบอกให้ท่านเบาใจ
องค์... องค์รัชทายาท
ลูกชายของข้ามีชีวิตกลับมา แต่ข้ากลับมิอาจดีใจได้
เหตุใดคนที่พาเขากลับมา ต้องเป็นอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย
ข้าอุตส่าห์ไว้ใจท่าน
พระอาญามิพ้นเกล้าพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
ท่านขอโทษหรือ
คิดว่าขอโทษแล้วมันพอหรือ
เขาต้องรู้แน่ว่าข้าส่งนักฆ่าไปหาเขา
แล้วข้าจะต้องทำอย่างไรกัน
โปรดทรงวางพระทัยเถิด ฝ่าบาท
อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายกระทำผิด เขาต้องชดใช้ด้วยชีวิต
ท่านอ้างว่าศพที่ระบุไม่ได้นั้น คือองค์รัชทายาท
ท่านเห็นฉลองพระองค์บนศพนั้น แต่กลับยืนยันตัวตนมิได้
ท่านผลาญเงินแผ่นดิน ด้วยการจัดพระราชพิธีศพ
และทำให้คนมากมาย ต้องทุกข์ใจอย่างใหญ่หลวง
อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายต้องชดใช้ ในการกระทำผิดเหล่านี้พ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมเป็นผู้พบศพ องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ
ศพนั้นเน่าเปื่อยเกินกว่าจะจดจำได้
นอกจากนี้แล้ว
แม้แต่ขันทีขององค์รัชทายาท ก็ยังจำศพมิได้เลยพ่ะย่ะค่ะ
แล้วจะให้อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ถูกกล่าวหาผู้เดียวได้เช่นไรพ่ะย่ะค่ะ
นี่เป็นเหตุการณ์เลวร้าย ที่เรามิเคยได้ยินมาก่อน
หากปล่อยบันทึกไว้เช่นนั้น
มันจะทำลายชื่อเสียงของพระองค์ และทำให้คนเย้ยเยาะได้พ่ะย่ะค่ะ
เราจะกลายเป็นตัวตลกนะพ่ะย่ะค่ะ
ทูตจากราชวงศ์หมิง กำลังเดินทางมาเพื่อแสดงความยินดี
ในพิธีแต่งตั้งองค์ชายซอวอนพ่ะย่ะค่ะ
คงเป็นเรื่องน่าอับอายใหญ่หลวง หากเขารู้เรื่องนี้นะพ่ะย่ะค่ะ
ถูกต้องแล้ว
ข้าเป็นพ่อที่โง่เขลา ผู้ฝังศพลูกชายที่ยังไม่ตาย
และทำให้ตนเองดูเหมือนกษัตริย์เบาปัญญา
ท่านจะว่าอย่างไร อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย
ใครต้องเป็นผู้รับผิดชอบ ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นงั้นหรือ
พระอาญามิพ้นเกล้าพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
ความผิดทั้งหมด เป็นของกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ
เช่นนั้น ภายในวันนี้
ท่านต้องลาออกจากตำแหน่ง แล้วใช้ชีวิตเงียบสงบที่เรือนเสีย
โปรดทรงยกเลิกคำสั่งด้วยพ่ะย่ะค่ะ
เสด็จพ่อ อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย มิได้ผิดอะไรพ่ะย่ะค่ะ
เหตุใดเจ้าถึงได้ปกป้องเขากัน
เขาคือผู้ที่ทำให้พระองค์...
ต้องประทับอยู่นอกพระราชวัง ตั้งร้อยวันนะพ่ะย่ะค่ะ
แล้วพวกท่านที่เหลือ ทำอะไรกันช่วงร้อยวันนั้น
เหตุใดจึงไม่มีใครตามหาข้าพบ
หรือว่าพวกท่านมิได้สนใจตามหากัน
เช่นนั้นกระหม่อมถามได้หรือไม่ ว่าพระองค์ทรงทำสิ่งใดในช่วงนั้น
เหตุใดพระองค์จึงไม่เสด็จกลับ ทั้งที่พระวรกายแข็งแรงพ่ะย่ะค่ะ
ข้าได้รับบาดเจ็บ เป็นแผลฉกรรจ์จากนักฆ่า
พระองค์จะส่งสารมาบอก ก็ได้นี่พ่ะย่ะค่ะ
ข้าสูญเสียความทรงจำ
ข้ามิรู้ว่าตนเองเป็นใคร
คนที่พบกระหม่อมและพากลับมา
- คืออัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย - เขายังเป็นคนที่บอกว่าเจ้าตายแล้ว
แต่เขาก็พากระหม่อมกลับมา
กระหม่อมมิอยากให้พ่อตา
ต้องถูกสังเวย ในความขัดแย้งทางการเมือง
โปรดทรงอย่าหาว่าใครผิด ในเรื่องหนึ่งร้อยวัน...
ที่กระหม่อมไม่อยู่เลยพ่ะย่ะค่ะ
นี่อะไรกัน
พระโอสถสมุนไพรต้ม เพื่อฟื้นฟูจิตใจพ่ะย่ะค่ะ
พระองค์ทรงเคยเป็น องค์รัชทายาทผู้ไร้ที่ติ
ที่เชี่ยวชาญทั้งบู๊และบุ๋นพ่ะย่ะค่ะ
หากพระองค์ทรงจำไม่ได้ แม้แต่ขุนนางและเสนาบดี
ก็อาจเป็นปัญหาได้พ่ะย่ะค่ะ
โปรดเสวยพระโอสถ
แล้วกลับไปเป็นพระองค์เดิม ให้เร็วที่สุดเถิดพ่ะย่ะค่ะ
ถวายคำนับองค์รัชทายาทเสีย
พวกเขาคือข้ารับใช้ใหม่ ที่ถูกเลือกมาให้แก่พระองค์พ่ะย่ะค่ะ
- "ข้ารับใช้ใหม่" หรือ - ข้ารับใช้เก่าของพระองค์
เสียชีวิตในการเดินทางครั้งนั้น
ระหว่างไปทำพิธีขอฝนกับพระองค์พ่ะย่ะค่ะ
ทุกคนตาย แต่ข้าคนเดียวที่รอดหรือ
พ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมตรวจสอบแล้ว ว่าเลือกคนที่ไว้ใจได้
พระองค์วางพระทัยได้พ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาท ควรเสด็จไป กโยยอนดังนะพ่ะย่ะค่ะ
กโยยอนดังหรือ
พระชายาคงกำลังทรงรอ พระองค์อยู่พ่ะย่ะค่ะ
พระนาง...
ทรงกังวลเรื่องบุตรในพระครรภ์
จึงทรงมิอาจไว้ทุกข์
ให้กับการสูญเสียพระสวามีอย่างเหมาะสมได้
พระองค์ทรงควร...
ปลอบโยนพระทัย ที่เจ็บปวดของพระนางสักนิดเถิด
อีซอ
ชื่อนั้น ฟังแปลกหูไปเสียแล้ว
ไม่ได้ยินมานานแล้ว
กินข้าวเถิด เจ้าต้องมีแรงนะ
หากข้าเป็นฮงชิมจริง ๆ
และเขาเป็นวอนดึกจริง ๆ จะเป็นเช่นไรนะ
ข้าเคยคิดเช่นนี้ล่ะเจ้าค่ะ
ไร้สาระใช่ไหมเจ้าคะ
เพราะข้าคืออีซอ
ยุนอีซอ
ขอโทษเจ้าค่ะ ท่านพี่
ข้าอยากไปสูดอากาศสักหน่อย
ข้าอึดอัดเพราะอยู่แต่ในห้องทั้งวัน
นี่เป็นความสัมพันธ์ที่อับโชค
หรือแม้จะมิใช่เช่นนั้น
เขาก็ยังอยู่สูงเกินเจ้าเอื้อมถึง
เจ้าต้องตัดเยื่อใยทั้งหมดเสีย
ข้าอยากซื้อรองเท้าประดับลายดอกพ็อดกท
แต่ที่ร้านมีแค่ดอกบ๊วย
เอาไว้ทีหลัง
ข้าจะซื้อคู่นั้นให้เจ้าเป็นของขวัญนะ
ข้าจะอยู่กับเจ้าตลอดไป อย่าห่วงเลย
ข้าจะไม่ทิ้งให้เจ้าอยู่ลำพัง
เพราะข้าเป็นสามีของเจ้านี่
องค์รัชทายาทเสด็จมาพบขอรับ
องค์รัชทายาท เชิญเสด็จเข้ามาเถิดเพคะ
องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ
พระองค์คือองค์รัชทายาท
พระองค์เป็นพระชามาดาของคิมชาออน
ชายผู้แทงดาบใส่หัวใจท่านพ่อ
จงลืมให้หมดเถิด ลืมการแต่งงานของเจ้า
ลืมความรู้สึกที่มีต่อพระองค์
เจ้าต้องลืมให้หมดสิ้น
นางอาจไม่มีวันลืมพระองค์ได้
ว่ากันว่าคนเรา...
ไม่อาจลืมรักต้องห้ามได้นี่นะ
- พระชายา - เพคะ องค์รัชทายาท
เจ้ามิดีใจหรือที่ข้ากลับมา
ดีใจสิเพคะ
หม่อมฉันเพียงแต่ประหลาดใจ
หม่อมฉันนึกว่าพระองค์ จะไม่เสด็จกลับมาเสียแล้ว
องค์รัชทายาท โปรดทรงอ่านตำรา...
ให้เด็กในพระครรภ์ฟังเถิดเพคะ
การดูแลก่อนคลอดที่ดีที่สุด
คือการให้เด็กได้ยินเสียงพ่อนะเพคะ
("การศึกษาขั้นต้น")
มีตำราอื่นหรือไม่
มีอะไรหรือเพคะ
ไม่รู้ทำไม ข้าไม่อยากอ่าน "การศึกษาขั้นต้น" น่ะ
- องค์รัชทายาทเพคะ - หากเป็นเช่นนั้น...
โปรดเสด็จกลับพระตำหนักเถิดเพคะ
ข้าจากพระราชวังไปนาน ทุกอย่างเลยให้ความรู้สึกแปลกไปน่ะ
แต่พระองค์ทรงเหมือนเดิมเพคะ
เรามิเคยเข้ากันได้เลยเพคะ
- พระชายาเพคะ - นี่เป็นการสมรสทางการเมือง
พระองค์จึงทรงไม่เคย มอบความรักให้แก่หม่อมฉัน
หม่อมฉันต้องโดดเดี่ยวตลอดมา
ด้วยเหตุนั้นบางครั้ง หม่อมฉันเลยขุ่นเคืองพระองค์
แต่ว่าพระราชวังนี้เปล่าเปลี่ยวยิ่งขึ้น เมื่อไม่มีพระองค์
เพราะศัตรูของเราวางแผน...
กำจัดหม่อมฉันและลูก เพื่อชิงตำแหน่งของพระองค์
พระองค์ทรงไม่ต้อง มอบความรับให้หม่อมฉันก็ได้
หม่อมฉันมิสนใจ
ทว่า
หม่อมฉันขอแค่พระองค์ ทรงโปรดเด็กคนนี้ด้วยเถิดเพคะ
ข้าขอโทษที่ทำร้ายความรู้สึกของเจ้า
จากนี้ไป ข้าจะพยายามมากขึ้น
ข้าจะไม่หักหาญน้ำใจแม่ของลูกข้า
[VIU Ver] Subtitle Resynced by RuoXi @subscene.com Thai Subtitle by VIU
นางเป็นคนเดียวที่ท่านเป็นห่วงหรือเจ้าคะ
แต่ข้าเห็นใจองค์รัชทายาทนะ
พระองค์ทรงต้องใช้ชีวิต กับผู้หญิงที่ไม่ได้รักนี่นะ
หากสองพระองค์ทรงเข้ากันไม่ได้ อย่างที่คนเขาว่ากัน
แล้วพระนางทรงพระครรภ์ได้อย่างไร
ราชสำนักคงเร่งเร้าให้พระองค์ ให้กำเนิดทายาทน่ะเจ้าค่ะ
หากทั้งคู่มิได้สนิทชิดเชื้อกันจริง
พอเด็กในพระครรภ์ถือกำเนิดก็คงดีขึ้น
ไม่รู้สิเจ้าคะ
องค์รัชทายาทอาจรับสั่ง ให้ผู้หญิงของพระองค์ที่ซงจู
เข้ารับใช้ในวังก็ได้เจ้าค่ะ
พระองค์ทรงทำเช่นนั้นมิได้หรอก
ทำไมหรือเจ้าคะ
เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร
นี่มิใช่เวลา...
มาดื่มเหล้าสบายใจเฉิบกับกีแซงนะ
เจ้ารู้ไหมว่าข้ากำลังตกอยู่ในสภาพใด
ตอนที่เจ้าไม่อยู่
อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายแวะมา
แล้วถามถึงเจ้านาวอนดึก
ข้าก็นึกว่าเขาไปก่อเรื่องขึ้นอีก
แต่กลายเป็นว่าเจ้าเวรนาวอนดึก...
มิใช่สิ
เขากลับเป็นองค์รัชทายาท
คุณพระช่วย
เหตุใดเจ้าจึงมิตกใจเลย
ทุกครั้งที่ข้าคิดเรื่องนี้ ใจข้ายังเสียวแปลบ ๆ ไม่หาย
ข้ารู้แล้วน่ะขอรับ
เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร
เจ้ารู้อยู่แล้ว
แล้วยังให้ข้ายิงธนูใส่พระองค์อีกหรือ
ตอนนั้น ข้ายังมิรู้น่ะขอรับ
เราจะทำอย่างไรกันดี
หลังจากที่เราทำกับพระองค์ขนาดนั้น
พระองค์ไม่ทรงไว้ชีวิตเราแน่
เราต้องทำอะไรสักอย่าง
เราต้องไปขอพระราชทานอภัยโทษ
หากมิไปล่ะก็ พระองค์ทรงสั่งประหารเราแน่
อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายออกจากวังหรือยัง
กระหม่อมตรวจดูแล้ว เขายังอยู่ พระตำหนักองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ
นำเหล้ามาให้ข้า
ข้าอึดอัดใจเหลือเกิน
อย่างน้อยข้าต้องได้ดื่มเหล้า
ฝ่าบาท
กระหม่อมจะบอกให้คนรับใช้เตรียมไว้ให้...
ที่ตำหนักพระมเหสีพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมได้ยินว่า...
พระนางทรงตกพระทัยมาก ที่พิธีแต่งตั้งถูกระงับไปพ่ะย่ะค่ะ
ได้สิ
ท่านมาทำอะไรที่นี่
กระหม่อมมิได้มาถวายการเข้าเฝ้านาน
เพราะเจอเคราะห์ร้ายเข้าน่ะพ่ะย่ะค่ะ
ข้าได้ยินว่าท่านถูกนักฆ่าลอบโจมตี
ผู้ใดกันที่กล้าวางแผนชั่วร้ายเช่นนี้กับท่าน
มิต้องทรงกลุ้มพระทัยหรอกพ่ะย่ะค่ะ
ตอนนี้องค์รัชทายาทเสด็จกลับมาแล้ว
มิมีใครจะกล้าทำร้ายกระหม่อม อีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ
หากว่า...
มีคนพยายามทำร้าย พระสัสสุระขององค์รัชทายาท
กระหม่อมจะมิปล่อย ให้ผู้นั้นรอดไปได้พ่ะย่ะค่ะ
หม่อมฉันว่าพระองค์ ต้องทรงจัดพิธีล้างเคราะห์แล้วเพคะ
มิอยากเชื่อเลยว่าแผนของพระองค์ จะล้มเหลวกลางคันได้
หม่อมฉันเอ่ยเช่นนี้ เพราะเป็นห่วงองค์ชายซอวอนน่ะเพคะ
อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายคงเหน็บแนมเขา
ว่าอยากได้ตำแหน่งองค์รัชทายาทเป็นแน่
องค์ชายซอวอนก็เป็นโอรส ของพระองค์นะเพคะ
พระองค์จะทรงทิ้งเขาแบบนี้หรือ
หัวใจข้าก็เจ็บปวดแทนเขาเช่นกัน
ข้าอับอายต่อเจ้าด้วย
แต่ว่ายูลเป็นลูกชายคนโต
โชคดีเหลือเกินที่เขารอดชีวิตกลับมา
แต่สิ่งที่กวนใจข้า...
คืออัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายยังอยู่
หญิงบ้านนอกกับพ่อของนาง หนีไปแล้วขอรับ
คนอื่น ๆ กำลังค้นละแวกข้างเคียง
ข้าจะกลับไปตรวจสอบขอรับ
ไม่ต้อง เจ้าออกไปตามหามูยอน
และอย่าฆ่าเขาเชียวล่ะ
ข้าต้องตรวจสอบบางอย่าง นำตัวเขากลับมาเป็น ๆ
ขอรับ
พิธีแต่งตั้งถูกยกเลิกขอรับ
อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย กลับพระราชวังอย่างปลอดภัย
พร้อมกับองค์รัชทายาท
ข้าได้เรือแล้วขอรับ
หากท่านขึ้นเรือ ไปท่าเรือแฮงจูในอีกสี่วัน
ท่านก็จะขึ้นเรือไปหมู่บ้านซอนซาน ในกวักซานได้ขอรับ
แล้วข้าก็นำยามาให้ท่านด้วย
ขอบใจมาก
ข้าแปลกใจมากที่ท่านลุกขึ้นได้เช่นนี้
ท่านคงเจ็บแผลมาก
ขอบใจเจ้ามาก เจ้าไปพักผ่อนเถิด
ข้ามีเรื่องจะบอกขอรับ
ใจข้าเป็นทุกข์ที่ต้องปิดเรื่องนี้ไว้
คนที่ยิงธนูใส่ท่าน คือบอมขอรับ
และผู้ที่สั่งการ...
คือพระชายาขอรับ
เหตุใดท่านจึงบาดเจ็บล่ะเจ้าคะ
มิต้องห่วงหรอก
ผู้ชายก็ต้องบาดเจ็บเป็นธรรมดาอยู่แล้ว
ดูมิใช่แผลเล็ก ๆ เลยนะเจ้าคะ
บอกตามตรง ข้าสงสัย...
ว่าที่ผ่านมา ท่านพี่ทำงานแบบใดกันแน่
เหตุใดท่านพี่ถึงรู้ว่าพระองค์...
คือองค์รัชทายาทเจ้าคะ
คนทั่วไปแทบไม่มีใครจะรู้จัก พระพักตร์ของพระองค์
แต่เหตุใดกัน...
ท่านพี่ถึงรู้ว่าพระองค์ คือองค์รัชทายาทเจ้าคะ
เมื่อถึงเวลา ข้าจะบอกเจ้านะ
เหตุใดจึงบอกตอนนี้ไม่ได้เจ้าคะ
ข้ารับจ้างทำงานให้ขุนนางชั้นสูง เพื่อหาเลี้ยงชีพ
ในบรรดางานเหล่านั้น ก็มีเรื่องที่ไม่ถูกต้องนักด้วย
บางเรื่องก็น่าละอาย เกินกว่าจะบอกให้เจ้ารู้
ดังนั้น ข้าจึงอยากไปจากที่นี่ แล้วเริ่มต้นใหม่ให้เร็วที่สุด
เจ้าพอจะเข้าใจข้าหรือไม่
เจ้าค่ะ
ไปกันเถิด
ข้าก็อยากไปให้เร็วเช่นกัน
มีเพียงทางนั้น ข้าจึงจะสามารถลืมทุกอย่างได้
องค์รัชทายาท วันนี้ก็อย่าทรงงด เครื่องเสวยอีกเลยพ่ะย่ะค่ะ
เหตุใดข้าจึงต้องมีเครื่องเคียง เยอะแยะเช่นนี้ด้วย
เป็นกฎของพระราชวังพ่ะย่ะค่ะ
เจ้าเคยเห็นอาหารการกินของชาวบ้านหรือไม่
เหตุใดจึงทรงเปรียบเครื่องเสวยของพระองค์ กับพวกเขาเล่าพ่ะย่ะค่ะ
พระองค์คือองค์รัชทายาท ของแผ่นดินนี้นะพ่ะย่ะค่ะ
ยุกจอนนี่นา
ข้าล่ะอิจฉาเจ้าจัง วอนดึก
เจ้ากินยุกจอนของโปรด ได้มากเท่าที่อยากเลย
เหตุใดจึงมิกินเล่า
มียุกจอนอยู่ข้างหน้า เจ้ายังจะเลือกกินอีกหรือ
รีบกินเร็วเข้า จะได้มีเรี่ยวแรงนะ
องค์รัชทายาท
ทรงต้องเสวยมื้อเช้านะพ่ะย่ะค่ะ
ข้าไม่หิว
ยกกลับไป
ในบทนำอธิบายถึงสิ่งที่เรียกว่า "ความโลภ" และ "ความอดทน"
สองคำนี้ออกเสียงคล้ายกัน
แล้วความแตกต่างคืออะไรพ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ
ท่านกำลังถือตำรา "หลักมัชฌิม" อยู่ในมือนี่
พ่ะย่ะค่ะ ถูกต้องแล้ว
เช่นนั้นก็ต้องมีคำตอบ อยู่ในตำราเล่มนั้นแล้ว
แล้วท่านจะถามข้าทำไม
ชั้นเรียนนี้เป็นการทบทวน จนกว่าพระองค์...
จะทรงจำเนื้อหาในตำราได้หมดพ่ะย่ะค่ะ
ตำรานี่ดีมากเลยนะ
ข้าสั่งให้คนฉลาดขนาดนี้ คัดลอกนิยายปกขาวหรือนี่
ข้านี่โง่เขลาจริง ๆ ที่ใช้คนไม่เหมาะกับงาน
แต่เจ้าก็สนุกที่ได้อ่าน "50 ด้านมืดของชูชก" กับข้า มากกว่าอ่านตำรานี้ใช่หรือไม่
องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ
ข้าขอยกเลิกชั้นเรียนนี้
เป็นการชั่วคราวก่อน
องค์รัชทายาท กระหม่อมดีใจจริง ๆ ที่พระองค์เสด็จกลับมาแบบนี้
ว่าแต่ เมื่อครู่ในชั้นเรียน...
เขาคือหัวหน้าฝ่ายวัฒนธรรมและการศึกษา
พระเชษฐาของพระชายาพ่ะย่ะค่ะ
พระองค์จะทรงเมินเขา เช่นนั้นมิได้นะพ่ะย่ะค่ะ
องค์ชายซอวอนพ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาท กระหม่อมอยากต้อนรับพระองค์
เหตุใดจึงทรงปฏิเสธพ่ะย่ะค่ะ
พระองค์ทรงชังกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ
ที่พยายามแทนที่ของพระองค์
แก้วที่ว่างก็ต้องถูกเติมให้เต็ม
บัลลังก์ที่ว่างก็ควรถูกเติมเต็มเช่นกัน
เหตุใดข้าจึงต้องชังเจ้า ในเมื่อเจ้ามิได้ผิด
แต่กระหม่อมชังพระองค์พ่ะย่ะค่ะ
เพราะทุกสิ่งที่กระหม่อมต้องการ เป็นของพระองค์ทั้งหมด
สิ่งที่ข้าครอบครอง มิใช่สิ่งที่ข้าต้องการ
และสิ่งที่ข้าต้องการ ข้าก็มิอาจครอบครองเช่นกัน
พระเนตรของพระองค์ ดูเปลี่ยนไปนะพ่ะย่ะค่ะ
ทั้งที่ทรงฉลองพระองค์แบบเดิม
แต่พระองค์กลับดูเหมือนคนอื่น
อาจเป็นเช่นนั้น
ช่วงร้อยวันที่ข้าอยู่นอกวัง ช่างเป็นเวลาที่ยาวนาน
ข้าน้อยสมควรตายขอรับ ใต้เท้า
ที่ข้าทำกับองค์รัชทายาทไปแบบนั้น
เพราะข้าไม่รู้ว่าพระองค์เป็นใคร
ข้าจะคุกเข่ากลับตัวกลับใจ
หากท่านอยากให้ข้าตาย ข้าก็จะแสร้างตายด้วยขอรับ
ได้โปรดให้ข้าพบเจ้าวอนดึก...
ไม่สิ องค์รัชทายาทด้วยเถิดขอรับ
ข้าอยากขอให้พระองค์ประทานอภัยให้
ตอนนี้ท่านเข้าเฝ้าพระองค์มิได้หรอก
ใต้เท้าขอรับ
ว่าแต่...
เหตุใดกัน เจ้าจึงจำองค์รัชทายาทมิได้
เจ้าบอกเองมิใช่หรือ ว่าพระองค์ประทานสารลับให้เจ้า
หรือว่าสารลับที่เจ้าพูดถึง เป็นเรื่องโกหกกัน
มันเป็นอุบายที่เจ้าใช้ เพื่อเข้าหาข้าใช่หรือไม่
ข้า... จดจำใบหน้าคนมิได้ขอรับ
ข้าระบุตัวคนจากเสื้อผ้า ท่าทาง และเสียงขอรับ
ข้าปิดบังเรื่องนี้ไว้ เพราะกลัวไม่ได้เลื่อนขั้นขอรับ
แล้วมีเรื่องใด ที่เจ้าปิดบังข้าอีกหรือไม่
หากข้ามีแผนการซ่อนเร้น ข้าจะยิงธนูทำไมกันขอรับ
ข้าเองก็ยิงธนูใส่พระองค์ขอรับ
หากข้าจำพระองค์ได้
ข้าก็คงเตือนท่าน
หรือส่งสารบอกพระราชวังแล้วขอรับ
นั่นจะช่วยให้ข้าได้เลื่อนขั้นด้วย
โปรดอย่าสงสัยพวกเราอีกเลยขอรับ
ข้ารับรองว่าเจ้าเมืองชองผู้นี้...
ไว้ใจได้ขอรับ
ก็พระองค์ทรงเรียกตนเองว่าวอนดึก แล้วทำตัวเหมือนคนปัญญาอ่อน...
ไม่สิ ขออภัย แต่ใครจะไปคิด...
ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดเล่าขอรับ
ก็ได้
ข้าจะอธิบายทุกอย่างกับพระองค์เอง
พวกเจ้าไปเถิด
ขอบพระคุณขอรับ
ข้าจะขอรับใช้ท่านทุกอย่าง ด้วยความจงรักภักดีเลยขอรับ
ท่านไว้ใจข้าได้เลยขอรับ
เจ้าน่าจะโล่งใจเลยสิ
ข้าเพิ่งช่วยเจ้าให้รอดจากปัญหานะ
นี่เป็นเพราะข้าเป็นสหาย กับอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายเลยนะ
เราไปดื่มกันเถิด
เมื่อครู่นี้ข้ากังวล จนกระหายน้ำไปหมดเลย
ขออภัยด้วยขอรับ
ข้าต้องไปที่หนึ่งเสียก่อน
เจ้ามิมีทางไต่เต้าได้ไกลแน่
หน้าคนเจ้าก็จำมิได้
แล้วมิรู้ด้วยว่าควรทำอะไรตอนนี้
ท่านเข้าเฝ้าพระองค์ตอนนี้มิได้ขอรับ
ทูลพระองค์ให้ข้าสักครั้งเถิด
อย่าบอกปัดข้าโดยไม่พยายามสิ
ไปเถิดขอรับ
พวกเจ้านี่จะเข้มงวดเกินไปแล้ว
องค์รัชทายาท กระหม่อมชองเจยุน เจ้าเมืองซงจูพ่ะย่ะค่ะ
ข้าบอกให้ท่านกลับไปอย่างไรเล่า
ข้ากลับไปง่าย ๆ มิได้หรอก
เจ้ารู้ไหม ซงจูไกลจากที่นี่แค่ไหน
องค์รัชทายาท กระหม่อมอยู่มินานหรอกพ่ะย่ะค่ะ
มาจับแขนข้าทำไมกันเล่า
หยุดก่อน
ให้เราอยู่ตามลำพัง
องค์รัชทายาท อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายสั่งว่า
จะขัดคำสั่งข้าหรือ
พระอาญามิพ้นเกล้าพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมจำพระองค์มิได้
และปฏิบัติต่อพระองค์ไม่ดี
แต่เมื่อจำได้แล้ว กระหม่อมก็พยายามพาพระองค์กลับมา
แต่กระหม่อมช้าไปนิดเดียวพ่ะย่ะค่ะ
ข้ามิโทษเจ้าเรื่องนั้นหรอก
ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ
เกิดอะไรขึ้น...
กับนางหรือ
เราคลาดกันที่ตลาด
ยังมิได้กล่าวลาด้วยซ้ำ
เราตั้งใจจะออกเดินทางด้วยกัน เมื่อพี่ชายนางกลับมา
นาง...
จากหมู่บ้านไปแล้วหรือ
โปรดอย่าทรงคิดถึงนางเลยพ่ะย่ะค่ะ
สตรีนางเดียวที่พระองค์ควรทรงคิดถึง คือพระชายาพ่ะย่ะค่ะ
โปรดทรงลืมเรื่องที่เกิดขึ้นที่ซงจู
อย่าทรงตั้งคำถาม
หากผู้อื่นรู้ว่าพระองค์ทรงคิดสิ่งใด
ทุกคนจะถูกคุกคามนะพ่ะย่ะค่ะ
ทั้งยอนฮงชิมและพ่อของนางด้วย
สำหรับผู้มีอำนาจ
ทั้งสองจะเป็นเหยื่อชั้นดีพ่ะย่ะค่ะ
ไม่มีใครที่หมู่บ้านรู้ว่า พระองค์คือองค์รัชทายาท
โปรดลืมเถิดพ่ะย่ะค่ะ นั่นปลอดภัยและดีที่สุดสำหรับทุกคน
กระหม่อมมาเพื่อทูลพระองค์เรื่องนี้
กระหม่อมขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ
แต่ท่าน...
จะบอกพวกเขาได้หรือไม่
หากพวกเขารู้ว่าข้าเป็นใคร
หากพวกเขารู้เรื่องข้า
พวกเขาอาจจะตกใจได้
ท่าน...
เคยขอข้าเป็นสหาย
เรา...
เป็นสหายกันมิได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ
เพราะพระองค์เป็นองค์รัชทายาทแล้ว
ข้าจะแต่งงานกับเจ้า
ข้าคิดว่าตนเองคงเสียใจ หากจากเจ้าไปมากกว่า
นี่คือคำตอบของข้า
ท่านเจ้าเมือง
เจ้ามิควรพูดเสียงดังนะ ในเมื่อกำลังซ่อนตัวอยู่
ท่านหาข้าพบได้อย่างไรกัน
วันนั้นข้าอยู่ที่ตลาดด้วยน่ะ
ข้าตามเจ้ามา เพราะคิดว่าเจ้าถูกลักพาตัว
เลยว่าจะลอบเข้าไปช่วยเจ้าสักหน่อย
แต่เขากลับเป็นพี่ชายเจ้าเสียนี่
วางใจเถิด
ข้ามิสนใจอดีตของเจ้าหรอก
ข้าสนเพียงปัจจุบัน
ดูข้างในเถิด
พื้นที่กันดารเช่นนี้ คงหาอาหารได้ยาก
ข้าเลยเอามาให้
เหตุใดจึงมิเปิดชั้นที่สามเล่า
แล้วเจ้าจะอึ้งไปเลยนะ
นี่มัน...
อะไรหรือเจ้าคะ
เจ้าเป็นยอนฮงชิมมิได้อีกแล้วล่ะ
หากจะอยู่อย่างหลบซ่อน
เจ้าจะต้องใช้ตัวตนใหม่ ข้าก็เลยทำให้เจ้า
เอาเป็นว่า ข้าตั้งนามแฝงให้เจ้าแล้วกัน
"ยอนฮวาบง"
ข้าคิดชื่อใหม่ให้เจ้า จนหัวแทบแตกเลยนะ
"ฮวา" แปลว่าดอกไม้ ส่วน "บง" แปลว่างาม
ฮวาบง แปลว่า "ดอกไม้งาม"
เจ้าว่าไพเราะหรือไม่
ข้าว่ามันล้าสมัยมากเลยเจ้าค่ะ
ข้ายังมีชื่ออื่นอีกนะ
ยอนกาชี ยอนดารา ยอนอียุน
และยอนห่อใบบัว
ข้าดีใจนะ...
ที่เจ้ายิ้มออก
นี่อาจจะฟังดูไร้ยางอาย
แต่ข้าขอร้องสักอย่างได้หรือไม่เจ้าคะ
อย่างน้อยก็กินสักช้อนเถิด
มิเช่นนั้นจะล้มพับเอาได้นะ
ข้า...
มิมีค่าพอจะกินอะไรแล้วล่ะ
ข้าทำลายชีวิตของฮงชิม
ข้าเพียงแค่อยากช่วยนาง มิให้ต้องไปเป็นเมียน้อย
ก็นั่นล่ะเจ้าค่ะ ท่านมิได้ทำอะไรผิด
ใครจะไปรู้ว่า เรื่องจะออกมาเป็นเช่นนี้
กระนั้นก็เถิด นางทิ้งพ่อ ที่เลี้ยงดูมาเป็นสิบปีได้อย่างไร
นางทำเช่นนั้นลงได้อย่างไร
นางคงเกลียดข้าแล้วล่ะ
เพราะชายที่พ่อของนาง หามาให้แต่งงานด้วย กลับเป็น...
ฮงชิมที่น่าสงสาร นางจะเจอกับอะไรต่อไปนะ
เป็นความผิดของข้าคนเดียว
ข้าผิดเอง
จริง ๆ เลย
ฮงชิม
ข้ามิสมควรมีชีวิตอยู่แล้ว
เฮ้อ
อุ๊ย ตาเถร
ขออภัยที่ขัดจังหวะขอรับ
บ้าจริง บ้าจริง
พระองค์เสด็จกลับมาได้หลายวันแล้ว
แต่กลับเพิ่งมาทักทายเราเป็นครั้งแรก
ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ
ชีวิตนอกวังคงลำบากมากน่ะ
เขาจึงต้องการเวลา เพื่อปรับตัวกลับมาเป็นดังเดิม
หากองค์รัชทายาทเสด็จมามิได้ พระชายาก็ควรจะมาแทนนะเพคะ
จริงสิ
พระองค์มิเคยเข้ากันได้อยู่แล้ว
บางทีข้าเองที่มิควรหวัง
มิมีเรื่องใด ต้องกังวลพระทัยหรอกพ่ะย่ะค่ะ
ระหว่างที่เราห่างกัน
จึงได้พบว่าเรารัก และเสน่หาต่อกันพ่ะย่ะค่ะ
จริงหรือไม่ พระชายา
เพคะ องค์รัชทายาท
นาน ๆ ทีได้เห็นพวกเจ้า อยู่ด้วยกันแบบนี้
ข้าก็เบาใจมากแล้วล่ะ
องค์รัชทายาท
จงดูแลพระชายา จนกว่านางจะให้กำเนิดบุตรด้วย
พ่ะย่ะค่ะ
ฝ่าบาท กระหม่อม มีเรื่องกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ
มีอะไรหรือ
กระหม่อมทราบข่าวว่าทูตจากราชวงศ์หมิง ที่เดินทางมาร่วมพิธีแต่งตั้งองค์ชายซอวอน
มาถึงแคซองแล้วพ่ะย่ะค่ะ
แล้วเราจะทำเช่นไรดี
พวกเขาต้องคิดว่าเราเป็นตัวตลกแน่ น่าอับอายอะไรอย่างนี้
ยิ่งกว่านั้น องค์รัชทายาทที่ตายแล้ว ยังเสด็จกลับวังอีก
แบบนี้พวกเขาจะคิดว่า ราชวงศ์เราเป็นอะไรเพคะ
ฝ่าบาท กระหม่อมทูลเสนอให้ส่งสาร
เพื่อบอกว่าพิธีแต่งตั้ง ถูกยกเลิกแล้วพ่ะย่ะค่ะ
เรามิอาจทำให้คณะทูต เสียเวลากว่านี้ได้อีกพ่ะย่ะค่ะ
เราจะส่งทูตกลับไปได้อย่างไร ในเมื่อพวกเขาถึงแคซองแล้ว
ฝ่าบาท คณะทูตควรได้รู้ ว่าองค์รัชทายาท
ที่ถูกประกาศว่าสิ้นแล้ว กลับมาพระราชวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ
หากเรามิรายงานความจริงทั้งหมด
เราจะถูกลงโทษนะพ่ะย่ะค่ะ
ราษฎรเองก็คงอยางรู้ เรื่ององค์รัชทายาทเช่นกันเพคะ
พวกเขาคงสงสัยว่าพระองค์แข็งแรงพอ
จะเป็นองค์รัชทายาทอยู่หรือไม่
เหตุใดมิให้องค์รัชทายาท จัดงานต้อนรับเล่าพ่ะย่ะค่ะ
นี่จะเป็นวิธีที่ดี เพื่อให้ราชวงศ์หมิงเห็น
ว่าองค์รัชทายาทของเรา ทรงแข็งแรงดีพ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาท
เจ้าคิดว่าอย่างไร
ฝ่าบาท
ว่าอย่างไร
ท่านมิเห็นด้วยอย่างนั้นหรือ
มิใช่เลยพ่ะย่ะค่ะ
จากสิ่งที่กระหม่อมได้ยิน ราษฎรพากันคิดว่าแปลก
ที่องค์รัชทายาทที่สิ้นแล้ว เสด็จกลับพระราชวังพ่ะย่ะค่ะ
นี่เป็นโอกาสดีที่จะทำให้ราษฎร ได้เห็นว่าองค์รัชทายาท
ทรงแข็งแรงและพร้อม ปกครองแผ่นดินนี้พ่ะย่ะค่ะ
พระมเหสีและคนของพระนาง ต้องวางแผนกลั่นแกล้งพระองค์แน่
พวกนั้นจะหักหน้าพระองค์ ต่อหน้าทูตจากราชวงศ์หมิงพ่ะย่ะค่ะ
นี่เป็นศึกที่พระองค์ต้องเผชิญ
องค์รัชทายาท หากพระองค์มิทรงปฏิบัติหน้าที่
และประทับอยู่แต่ในพระตำหนัก
คนพวกนั้นจะยิ่งหนักข้อขึ้นนะพ่ะย่ะค่ะ
ยามนี้ถึงเวลาที่พระองค์ ทรงต้องกลับเป็นคนเดิมแล้ว
พระองค์ทรงต้องพิสูจน์ พระปรีชาสามารถที่งานเลี้ยงฉลอง
ที่จะจัดขึ้นเพื่อต้อนรับทูต จากราชวงศ์หมิงพ่ะย่ะค่ะ
แล้วพระองค์จะทรงต้อนรับคณะทูตเช่นไร
ในเมื่อพระองค์ ยังทรงจำอะไรมิได้เช่นนี้
เอาตำรามาให้ข้า
ท่านอยากให้ข้าอ่านพวกนี้หรือ
พระองค์เคยทรงพระปรีชาทั้งบู๊และบุ๋น
การที่พระองค์ทรงยกเลิกชั้นเรียน...
ท่านกังวลว่า ข้าจะอ่านพวกนี้มิเข้าใจหรือ
คณะทูตมีธรรมเนียมทดสอบองค์รัชทายาท
โดยการให้ท่องกวี กลับหน้ากลับหลังพ่ะย่ะค่ะ
"ปกิณกคดี" บทที่ 16 ตำราอันยอน
"คนฉลาดให้ผู้คนเห็นความงดงาม"
"และมิยอมให้ความชั่วร้ายเผยโฉม"
แต่ข้าเป็นตรงกันข้าม
"หลักมัชฌิม" บทที่ 20
"จงเตรียมพร้อมแล้วเจ้าจักกำชัย"
"หากไม่ เจ้าจะพบความล้มเหลว"
"การศึกษาขั้นสูง" บทที่ 7
"ที่ซึ่งปราศจากหัวใจ จะไม่มีสิ่งใดให้ยล"
"และไม่มีสรรพเสียงใดให้ฟัง"
"ไม่มีรสชาติให้ดื่มด่ำเช่นกัน"
ข้าควรท่องอีกหรือไม่
ข้าอาจสูญเสียความทรงจำ แต่มิได้สูญเสียความรู้
ทีนี้จงไปเสีย
นี่เป็นยันต์ที่ทรงพลังมากพ่ะย่ะค่ะ
แม้บุตรในพระครรภ์จะเป็นผู้หญิง
ก็เกิดเป็นชายได้พ่ะย่ะค่ะ
ทารกคนนี้จะเป็นผู้ชายแน่เจ้าค่ะ
ข้าฝันเห็นแล้ว
เห็นสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ
เรื่องมูยอนกับฮยากเล่าเจ้าคะ
ท่านได้ข่าวจากพวกเขาหรือยัง
ยังเลยพ่ะย่ะค่ะ เจ้าคนไม่สำนึกบุญคุณพวกนั้น
สิบปีที่เราให้ข้าว ให้น้ำ ให้การศึกษา
ให้หลังคาคุ้มหัวด้วย
แต่กลับหนีไปแบบนี้ได้อย่างไรกัน
รู้หรือไม่ว่าท่านพ่อห่วงใย มูยอนมากนะพ่ะย่ะค่ะ
อย่างนั้นหรือ
นั่นสินะ มิมีผู้ใดรู้หรอก
แต่กระหม่อมรู้
ท่านพ่อมิเคยมองข้า เหมือนที่มองมูยอนเลย
มิสงสัยเลยที่ท่านให้คนออกตามหาเขา
ท่านพ่อสั่งให้คนตามหามูยอนหรือเจ้าคะ
พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมแอบได้ยินอยู่นอกห้อง
ท่านพ่อต้องการมูยอนกลับมาเป็น ๆ เพื่อตรวจสอบบางอย่างพ่ะย่ะค่ะ
ท่านพี่ ท่านมิไปให้หมอตรวจหน่อยหรือ
มิต้องหรอก แต่ข้าคิดว่า ลูกแองดูเยียวยาข้าได้
จำได้ไหม
ตอนเรายังเป็นเด็ก หลังออกไปเล่นในป่าทีไร
เจ้ามักนำลูกแองดูกลับมา ข้าจึงไม่ปากโป้งฟ้องพ่อ
เจ้าค่ะ เช่นนั้นเรา ออกไปหาลูกแองดูกันเถิด
- ฮงชิม - ท่านพ่อ
ข้าจะกลับไป หากเพียงเจ้าบอกมา
หากเจ้ามิอยากเห็นหน้าข้า
ข้าจะกลับไปทันทีเลย
ข้าละอายใจเกินกว่าจะสู้หน้าเจ้า
แต่ว่า
ข้าก็อยากเห็นหน้าเจ้า เป็นครั้งสุดท้าย
ท่านพูดอะไรเจ้าคะ
เหตุใดข้าต้องมิอยากเจอท่านด้วย
ข้ามิมีทางเลือกนอกจากมาที่นี่
และทิ้งท่านเอาไว้
ท่านพ่อ
วอนดึก...
วอนดึก จริง ๆ แล้วเป็น...
ไม่ ไม่เอานะ ไม่เอา
ไม่ต้องพูดอะไรหรอก
ข้ารู้แล้วล่ะ
ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกเช่นไร
ข้าผิดเอง
ลูกสาวที่น่าสงสาร
แค่คิดถึงเขา ใจข้าก็สลายเช่นกัน
แล้วเจ้าจะขนาดไหน
พวกเรามาลืมให้หมดเถิดนะ
เราไปที่ไหนสักแห่ง แล้วเริ่มต้นใหม่
ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บอกข้ามาเสียดี ๆ
เจ้ามิได้กำลังอ่านตำราใช่ไหม
ใจเจ้าลอยไปที่อื่นใช่ไหม
ถ้าอึดอัดนักก็ไปสูดหายใจสักหน่อยเถิด
ข้าบอกแล้วนี่
เจ้าควรขยับเนื้อตัว ยามรู้สึกไม่ดี
เหตุใดจึงมิมองข้าเล่า
มิได้ยินข้าหรือ
วอนดึก เจ้าเมินข้าหรือ
พอสวมชุดราชวงศ์แบบนี้
วอนดึกของข้าดูน่าทึ่งจริง ๆ
ข้า...
มิใช่วอนดึก
ข้ารู้
ถึงเจ้าจะโผล่มาเช่นนี้ ก็ไม่มีประโยชน์
ข้าไปอยู่ข้าง ๆ เจ้ามิได้อยู่ดี
ข้ามีพระชายา ที่แต่งงานกันมานานแล้ว
และข้ายังมี...
ลูกที่กำลังจะเกิดด้วย
เช่นนั้น...
ข้าจึงมาเพื่อบอกลา
ลาเป็นครั้งสุดท้าย
องค์รัชทายาท จะเสด็จไปที่ใดพ่ะย่ะค่ะ
ได้เวลาบรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะ
องค์รัชทายาท
ขันทียาง เตรียมชุดสามัญชนให้ข้าด้วย
องค์รัชทายาท มีเรื่องใดหรือพ่ะย่ะค่ะ
ขันทียางอยู่ที่ใด
เขาไปพิธีขอฝนกับพระองค์ แล้วมิรอดกลับมาพ่ะย่ะค่ะ
เตรียมชุดสามัญชนให้ข้า
แต่นี่ดึกแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ
เจ้าจะต้องให้ข้า...
พูดซ้ำถึงสามหนหรือ
องค์รัชทายาท ทรงผ่านมิได้นะพ่ะย่ะค่ะ
- เปิดประตู - องค์รัชทายาท
นี่เป็นพระราชบัญชาจากองค์รัชทายาท
- เปิดประตูเสีย - เจ้าชื่ออะไร
ควอนฮยอกพ่ะย่ะค่ะ
เปิดประตู
- ขอรับ - ขอรับ
เจ้าจะเป็นวอนดึกอย่างนั้นหรือ
ทั้งที่เจ้ามิใช่เขานี่นะ
ข้ามิอยากได้ความทรงจำกลับคืนมาแล้ว
ทำไม
เพราะข้าอยากอยู่กับเจ้า
Thai Subtitle by VIU Subtitle Resynced by RuoXi @subscene.com THANK YOU FOR WATCHING
(100 Days My Prince)
อย่าเป็นแบบนี้สิ
ทำแบบนี้หัวใจเจ้ามีแต่จะแตกสลาย
ข้าฝืนตัวเองมิได้ ข้าจะทำเช่นไรดี
ตามหานาง
และปกป้องนาง นี่เป็นคำสั่ง
ความรักกับความภักดี
สิ่งไหนจึงจะเสียใจน้อยกว่ากัน
การเตรียมการต้อนรับคณะทูต
เป็นเช่นไรแล้วพ่ะย่ะค่ะ
พระองค์ทรงคิดถึงนางหรือ
พระองค์จะทรงทำให้หม่อมฉัน กลายเป็นเมียน้อยหรือเพคะ
แล้วมิได้หรือ
โปรดทิ้งฮงชิมไปเสียเถิดพ่ะย่ะค่ะ
ตอนนี้...
นางอยู่ที่ใด